Afwijzing*

Ik heb gesolliciteerd om fellow te worden bij een residentie voor kunstenaars. Het sollicitatieproces was grondig. Ze wilden voorbeelden van eerder werk, en een gedetailleerd voorstel voor wat ik zou doen met hun middelen. 

Ik ben afgewezen. 

Ik denk dat het me meer raakt dan het zou moeten. Ik wist dat het een gok was. Ze vertelden me dat ze elk jaar 2000+ aanvragen krijgen, voor 50 plekken. Ik heb geen echte artistieke achtergrond, en ik heb nooit iets gemaakt waar iemand echt om zou geven. 

Een kunstenaarsvriend vertelde me dat afwijzing een deel van het vak is. Dat ik moet mikken op 100 afwijzingen per jaar. Ik waardeer het sentiment, maar het doet nog steeds pijn. Wat het meeste pijn doet is dat ik niet denk dat ik fout zat door te solliciteren. Het voelde goed. Een beetje gek, een beetje geinspireerd. 

Ik wil geraakt worden door het leven. Ik wil risico's nemen en de gevolgen voelen. 

Ik las over een schrijver die hun badkamer behang had met afwijzingsbrieven. Ik weet niet of dit inspirerend of deprimerend moet zijn. Ik weet dat het deel van het proces is. 

Als dingen mis gaan, herinner ik mezelf dat er ergens in het multiversum een andere ik is die het wel heeft gehaald. Die erdoorheen kwam. En dat moet genoeg zijn voor nu. 

*toekomstige ik