Liefde*

Vroeger dacht ik dat liefde iets was waar je in valt. Zoals een gat in de grond, of een val. Iets dat je overkomt. 

Nu denk ik dat het iets is dat je bouwt. Steen voor steen, dag voor dag. Het is er zijn. Het is de afwas doen als je er geen zin in hebt. Het is luisteren als je liever ergens anders zou zijn. 

Mijn oma was 58 jaar getrouwd. Toen ik haar vroeg naar het geheim, lachte ze en zei: "We gaven gewoon nooit tegelijk op. "

Ik heb hier de laatste tijd veel over nagedacht. Over hoe liefde een praktijk is, geen gevoel. Het gevoel komt en gaat. De praktijk blijft. 

Toen ik jonger was dacht ik dat ik de perfecte persoon moest vinden. Iemand die mij compleet zou maken, zoals in de films. Nu denk ik dat elke twee mensen het waarschijnlijk zouden kunnen laten werken, als ze allebei committed zouden zijn om te proberen. 

Dat is niet romantisch, ik weet het. Maar misschien is romantiek overschat. 

Wat als liefde gewoon een beslissing is die je elke ochtend maakt? Om aardig te zijn. Om geduldig te zijn. Om te blijven. 

Ik ben hier nog niet goed in. Ik word ongeduldig. Ik raak afgeleid. Ik wil de makkelijke dopamine-hit van iets nieuws. 

Maar ik oefen. 

Langzaam, langzaam <3

*toekomstige ik