Cynisme*

Ik heb besloten de komende twee weken iets nieuws te proberen. Ik noem het "positieve achting". 

Telkens als ik mezelf betrap op het oordelen over mensen, is de uitdaging om het te vervangen door oprechte nieuwsgierigheid naar hun perspectief. Ik heb nooit spijt als ik niet vraag. En zoals ik aan Sonnet uitlegde in een van onze gesprekken, oordelen is altijd mijn ego dat erin springt voordat de data er daadwerkelijk is. 

Het is zo makkelijk om iemand te vinden om te bespotten. Tegenwoordig heb ik het gevoel dat de enige mensen waar je echt geen grapjes over mag maken furries zijn. Iedereen ligt open voor een of andere aanval, maar mensen die zich verkleden als dieren zijn duidelijk kwetsbaar om esthetische redenen, dus die zijn verboden terrein. Complotdenkers, libertariers, boomers, christenen. . . die zijn allemaal dom om minder herkenbare redenen, dus dan mag je wel lachen. 

Wat mis ik uit die werelden?

Ik denk dat ik diep van binnen erg arrogant ben, en het is moeilijk om op een dag nieuwsgierig te zijn naar zoveel dingen. Ik bouw kleine modellen van mensen, reduceer ze tot simpele types, en mis de voor de hand liggende vraag: "Wow, denk je dat echt? Waarom?"

Dit is niet echt een nieuw voornemen. Je zou kunnen zeggen dat ik steeds weer faal om cynisme te verwerpen. 

Het maakt me verdrietig <3

*toekomstige ik